ความเกรงใจคือสติระลึกได้ว่าจิตเคยมีโทสะเพราะการกระทำของผู้อื่น จึงไม่กระทำสิ่งนั้นให้เขาเดือดร้อนรำคาญ คนที่มีความเกรงใจแสดงถึงความไม่เห็นแก่ตัว หยุดความอยากได้ด้วยสติ สำรวมอินทรีย์ไม่ผิดศีลก็เพราะนึกถึงใจเขาใจเราได้ แม้แต่พูดจาทำร้ายจิตใจใครก็ยังระวัง ต่างกับชาวพุทธในปัจจุบันคนหนึ่งที่กล้าใส่ร้ายพระพุทธเจ้าโดยไม่แคร์ใคร นึกเอาว่านรกหลังความตายไม่มีเสียแล้ว จะทำอะไรก็ได้ขอเพียงมีช่องทางรอดพ้นจากกฏหมายเท่านั้น คนที่มีความเกรงใจ ไม่เอาแต่ได้ฝ่ายเดียว ยอมเสียสละความสุขตนเพื่อผู้อื่น เป็นคนมีน้ำใจ เพราะมีสติอัตโนมัติ เป็นสันดานที่อยู่ในสายเลือด หรือจะพูดให้ตรงก็คือมีคุณธรรมซึ่งถ่ายทอดจากจิตสู่จิต การฝึกสติสามารถส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นได้ เป็นปุญญาภิสังขารที่เข้าใจได้ไม่ยาก ทำให้คนบางคนเจริญสติ เจริญสมาธิ เจริญปัญญาได้เร็วกว่าบางคน ตรงข้ามกับคนที่ไม่รู้จักคำว่าเกรงใจใคร โกหกได้หน้าตาเฉย โกงได้โกง เพียงเพื่อจะได้สิ่งที่ตนต้องการแต่ถ้าไม่ได้ตามต้องการย่อมหาวิธีการเพื่อเอาจนได้ ไม่นึกถึงหัวอกใคร ไม่ละอายใจแม้บริวารคนรอบข้างจะรู้ เรียกว่าถูกโมหะครอบงำจนจิตมืดบอด สืบย้อนกลับไปจะพบว่าไม่มีความเกรงใจเป็นรากเหง้าไม่จากฝ่ายพ่อก็ฝ่ายแม่ ในอดีตไม่มีใครเจริญสติ เจริญสมาธิอย่างถูกต้อง จึงไม่เคยรู้เนื้อรู้ตัว ผิดกับคนที่บรรลุธรรมได้เร็วจะมาจากครอบครัวที่มีเมตตาเห็นใจผู้อื่น ไม่เอาเปรียบใคร มีความเอื้ออาทรคนและสัตว์ มีสติก่อนจะพูดหรือทำอะไร จะมีความเกรงใจเสมอหน้าตาคนบางคนมันก็บอกยี่ห้ออยู่ว่าบอกสอนไม่ได้บุคคลที่สอนได้ บอกแล้วเกิดดวงตาเห็นธรรม ดูที่มีความเกรงใจ มีน้ำใจ อันมาจากสายเลือด ซึ่งสามารถพบเจอได้ในคนไทยมากกว่าคนชาติอื่น ดังนั้นคนไม่มีสติย่อมไม่เคยเกรงใจใครเป็นธรรมดา คนที่มีสติอัตโนมัติจะระลึกถึงผลแห่งการกระทำทุกครั้ง เป็นจุดที่แตกต่างของบุคคล ของครอบครัวและชาติพันธุ์ ที่มีบรรพบุรุษซึ่งได้สดับฟังคำสอนพระพุทธเจ้า แล้วปฏิบัติตนฝึกจิตกันมาไม่มากก็น้อยเป็นทุนเดิมกรรมของเผ่าพันธุ์ทำให้เกิดสงครามฆ่ากันระหว่างแคว้น ระหว่างอาณาจักร ทั้งต่างเชื้อชาติ ต่างศาสนา หรือแม้แต่สงครามกลางเมือง ที่คนในชาติเดียวกันฆ่ากันเอง ก็เพราะสังคมนั้นไม่มีคำสอนของพระพุทธเจ้าดำรงอยู่ ไม่มีการเจริญสติปัฏฐาน ขาดการฝึกจิตจนกระทั่งลูกหลานเกิดมาไม่รู้จักคำว่าเกรงใจ ตัดสินอะไรที่มูลค่ามากกว่าคุณค่า เอาตัวเองได้ประโยชน์เป็นที่ตั้ง เหตุการณ์ต่างๆทั้งในอดีตและปัจจุบัน สะท้อนให้เห็นจิตใจมนุษย์เป็นไปตามเหตุปัจจัย ไม่ใช่อยู่ดีๆจะจับอาวุธมาเข่นฆ่ากันง่ายๆต่างก็ฝึกจิตฝึกใช้ความคิดด้วยเห็นแก่ตัวเพราะไม่มีสติระลึกถึงใจเขาใจเราเป็นเบื้องต้น
หมายเหตุ: มีเพียงสมาชิกของบล็อกนี้เท่านั้นที่สามารถแสดงความคิดเห็น
ความเกรงใจคือสติระลึกได้ว่าจิตเคยมีโทสะเพราะการกระทำของผู้อื่น จึงไม่กระทำสิ่งนั้นให้เขาเดือดร้อนรำคาญ คนที่มีความเกรงใจแสดงถึงความไม่เห็นแก่ตัว หยุดความอยากได้ด้วยสติ สำรวมอินทรีย์ไม่ผิดศีลก็เพราะนึกถึงใจเขาใจเราได้ แม้แต่พูดจาทำร้ายจิตใจใครก็ยังระวัง ต่างกับชาวพุทธในปัจจุบันคนหนึ่งที่กล้าใส่ร้ายพระพุทธเจ้าโดยไม่แคร์ใคร นึกเอาว่านรกหลังความตายไม่มีเสียแล้ว จะทำอะไรก็ได้ขอเพียงมีช่องทางรอดพ้นจากกฏหมายเท่านั้น
ตอบลบคนที่มีความเกรงใจ ไม่เอาแต่ได้ฝ่ายเดียว ยอมเสียสละความสุขตนเพื่อผู้อื่น เป็นคนมีน้ำใจ เพราะมีสติอัตโนมัติ เป็นสันดานที่อยู่ในสายเลือด หรือจะพูดให้ตรงก็คือมีคุณธรรมซึ่งถ่ายทอดจากจิตสู่จิต การฝึกสติสามารถส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นได้ เป็นปุญญาภิสังขารที่เข้าใจได้ไม่ยาก ทำให้คนบางคนเจริญสติ เจริญสมาธิ เจริญปัญญาได้เร็วกว่าบางคน ตรงข้ามกับคนที่ไม่รู้จักคำว่าเกรงใจใคร โกหกได้หน้าตาเฉย โกงได้โกง เพียงเพื่อจะได้สิ่งที่ตนต้องการ
แต่ถ้าไม่ได้ตามต้องการย่อมหาวิธีการเพื่อเอาจนได้ ไม่นึกถึงหัวอกใคร ไม่ละอายใจแม้บริวารคนรอบข้างจะรู้ เรียกว่าถูกโมหะครอบงำจนจิตมืดบอด สืบย้อนกลับไปจะพบว่าไม่มีความเกรงใจเป็นรากเหง้าไม่จากฝ่ายพ่อก็ฝ่ายแม่ ในอดีตไม่มีใครเจริญสติ เจริญสมาธิอย่างถูกต้อง จึงไม่เคยรู้เนื้อรู้ตัว ผิดกับคนที่บรรลุธรรมได้เร็วจะมาจากครอบครัวที่มีเมตตาเห็นใจผู้อื่น ไม่เอาเปรียบใคร มีความเอื้ออาทรคนและสัตว์ มีสติก่อนจะพูดหรือทำอะไร จะมีความเกรงใจเสมอ
หน้าตาคนบางคนมันก็บอกยี่ห้ออยู่ว่าบอกสอนไม่ได้
บุคคลที่สอนได้ บอกแล้วเกิดดวงตาเห็นธรรม ดูที่มีความเกรงใจ มีน้ำใจ อันมาจากสายเลือด ซึ่งสามารถพบเจอได้ในคนไทยมากกว่าคนชาติอื่น ดังนั้นคนไม่มีสติย่อมไม่เคยเกรงใจใครเป็นธรรมดา คนที่มีสติอัตโนมัติจะระลึกถึงผลแห่งการกระทำทุกครั้ง เป็นจุดที่แตกต่างของบุคคล ของครอบครัวและชาติพันธุ์ ที่มีบรรพบุรุษซึ่งได้สดับฟังคำสอนพระพุทธเจ้า แล้วปฏิบัติตนฝึกจิตกันมาไม่มากก็น้อยเป็นทุนเดิม
กรรมของเผ่าพันธุ์ทำให้เกิดสงครามฆ่ากันระหว่างแคว้น ระหว่างอาณาจักร ทั้งต่างเชื้อชาติ ต่างศาสนา หรือแม้แต่สงครามกลางเมือง ที่คนในชาติเดียวกันฆ่ากันเอง ก็เพราะสังคมนั้นไม่มีคำสอนของพระพุทธเจ้าดำรงอยู่ ไม่มีการเจริญสติปัฏฐาน ขาดการฝึกจิตจนกระทั่งลูกหลานเกิดมาไม่รู้จักคำว่าเกรงใจ ตัดสินอะไรที่มูลค่ามากกว่าคุณค่า เอาตัวเองได้ประโยชน์เป็นที่ตั้ง เหตุการณ์ต่างๆทั้งในอดีตและปัจจุบัน สะท้อนให้เห็นจิตใจมนุษย์เป็นไปตามเหตุปัจจัย ไม่ใช่อยู่ดีๆจะจับอาวุธมาเข่นฆ่ากันง่ายๆ
ต่างก็ฝึกจิตฝึกใช้ความคิดด้วยเห็นแก่ตัวเพราะไม่มีสติระลึกถึงใจเขาใจเราเป็นเบื้องต้น